پیش آهنگ آزادی

۱۳۹۴ مرداد ۲۲, پنجشنبه

ورود اولین هواپیما به فرودگاه خرم‌آباد، ۱۳۰۴

کشتار ............هنوز ادامه دارد...

ایـــــــــــن ۱۷۵ نـــــــــفر
و هزار هزار ۱۷۵نفردیگردر جنگ دست بسته زنده به گور شدند
و هزار هزار ۱۷۵نفردیگر درخاوران دست بسته زنده به گور شدند
وهزار هزار ۱۷۵ نفر دیگر در کردستان دست بسته زنده به گور شدند
وهزار هزار ۱۷۵نویسنده و محقق درخانه هایشان دست بسته زنده به گور شدند
وهزار هزار ۱۷۵ معلم و کارگر و زن و دانشجو در زندانهاو خیابانهادست بسته زنده به گور شدند
و همه کسانی که قلبشان برای هدفی می تپید دست بسته زنده به گور شدند .
اصلا قرارشان همین بود .
هر ایرانی که حاضر است در راه عقیده اش جان بدهد زنده به گور شود.
هدف زنده به گور کردن آرمان خواهی و فداکاری و مقاومت بود !
منتها آن روز ها هم مثل همین حالا داستان (بد و بدتر) داشتیم
بدها در زندانها و خیابانها و خانه ها آدم میکشتند
و بدترها به جنگ دامن می ردند و ادم میکشتند و همه ی این کشتار فجیع و بی سابقه ی تاریخی فقط به یک دلیل بوده است
آماده کردن زمینه برای استقـــــرارِ همه جانبه ی قدرت در دست کسانی که مردم آنها را نمی خواستند !

آتنا فرقدانی برنده جایزه جهانی شجاعت در كارتون مطبوعاتي از سوي شبكه ي بين المللي مدافع حقوق كاريكاتوريست ها

آغاز پنجاهمين سال تولد سازمان پرافتخار مجاهدين خلق ايران

آغاز پنجاهمين سال تولد سازمان پرافتخار مجاهدين خلق ايران به مردم ايران و به تمامي آزاديخواهان و عدالت جويان سراسر جهان ، به آنان كه جهاني را عاري از ظلم و ستم و تبعيض ميخواهند گرامي و مبارك باد. پنجاه سال پيش كارگاه عظيم تكامل نوك پيكان خود را خلق كرد تا اميد و آرزويي باشد براي تغيير، براي اميد به آينده ، و اكنون بعد از نيم قرن تجربه ، نيم قرن ايستادگي و فداي حداكثر و تمام عيار، انقلابيون و آزاديخواهان ايران و جهان و مخصوصا منطقه خاورميانه دنياي جديدي را عاري از ستم و استثمار به انتظار مي كشند. دور است و دير نيست كه با سرنگوني تمام عيار رژيم آخوندي اين بزرگترين سد تكامل برداشته شود و راه براي رسيدن به قله هاي بالاتر گشوده شود.

۱۳۹۴ مرداد ۲۱, چهارشنبه

خاطره اي از يكي از شهداي قتل عام شصت و هفت

#بگونه: این خاطره را خانم دهقان از هم كلاسي هاي اين شهيد در فيسبوك خود نوشته است. شرح حال ملیحه اقوامی است که حدود ۲۶ سال داشت و در جریان قتل عام تابستان ۶۷ اعدام شد. اسم وی در لیست شهدای مجاهدین می باشد. خانم دهقان مي نويسد؟: سال پیش بود که در فیسبوک دنبال اسم هم کلاسی هایم می گشتم .
اول اسم کسانی را که از همان روز های دبیرستان یادم میامد که نسبت به مسایل اطراف خود بی تفاوت نبودند جستجو میکردم تا بدانم بر انها چه رفته است و اکنون چه میکنند .
ملیحه یکی از انها بود .
خواهرش را پیدا کردم و از او حال و احوالش را پرسیدم .
منتظر بودم که بشنوم لابد بچه های بزرگی دارد و در گوشه ای از این جهان زندگی میکند و یا مثلا در اشرف ،پاریس، البانی و یا هر نقطه ی دیگری دارد راه همان روز های خود را ادامه می دهد .
ملیحه همان همکلاس خندان و ریز و میزه ی من که آخرین باری که دیدمش پشت همان نیمکت مدرسه تازه به مسایل روز علاقمند شده بود و کنار هم فکرانش می ایستاد و سرود می خواند و گاه از برابری و عدالت و جامعه بی طبقه ی توحیدی حرف می زد .
اما جواب خواهرش به من خیلی ارام و کوتاه و با تانی
سه عکس بود و سه جمله !
__این عکس ملیحه است همان روز ها
__این نامه اخرین دست خط ملیحه است ، یک نفرکه ازاد شده بود همان روز ها برای مادرم اورده بود .
__ این عکس سومی مشخصات ملیحه است که یک پسر خیلی جوان بسیجی در سال۶۷ برای مادرم اورده بود و گفته بود من داماد شما بودم و این جعبه شیرینی و این پانصد تومنی هم مهریه دخترتان بوده است.
دامادی که آدرس قبر ِعروسش رابرای مادرِعروس آورده بود !
زهره دهقان ۱۳ مرداد ۱۳۹۴

#ملیحه #اقوامی #جنایت #رژیم #قتل_عام #خاطره