یادمان مجاهد شهید فرزانه خزایی

کودکان بی خانمانِ ایران را هم فراموش نکنیم

ایستادی چون دماوند ...

راهت بس پرغرور است، 
تا پایان بی شکست،
روشن پرشور و گویا در این ویرانی ها !
..................................................
ایستادی چون دماوند، بر این واژه بر این سوگند،
آزادی را ستودی، تو به شجاعت و به همت بلند،
.................................................
ای نامت معنای ایمان در این بی ایمانی،
از تو جان میگیرد، هر دم ایران و ایرانی،
اینک نسل تو با تو، اینک بر عهد خویش،
میتازد بر ستمگر، با فرمان به پیش،
رزمت رزم رهایی، بذرافشان سربلند،
لشگرهای فدایی با تو هم پیمانند،
...............................................
خلق جهان بداند مسعود رهبر ماست ....

از دوستان تقاضا دارم به این تصویرتیتر بدهید :

نیم قرن صدق و فدا بر مردم ایران مبارک

به یاد سیامک اسدیان و یارانش

خبر کوتاه بود
ساعت چهار بعد از ظهر روز سوم آذر ۱۳۶۰ رادیو خرم آباد، اعلام کرد :
توکل اسدیان عضو گروهک اقلیت در زندان با استفاده از نفت چراغی که برای گرم کردن اتاق به او داده بودند !

"بیانیه" / سروده ویکتور خارا / ترجمه احمد شاملو

"بیانیه"

نه برای خواندن است که می‌خوانم
نه برای عرضه‌ی صدایم.
نه!

من آن شعر را با آواز می‌خوانم
که گیتار پُر احساس من می‌سراید.
چرا که این گیتار قلبی زمینی دارد.
و پرنده‌وار، پرواز کُنان در گذر است.
و چون آب مقدس
دلاوران و شهیدان را به مهر و مهربانی تعمید می‌دهد.
پس ترانه‌ی من آنچنان که «ویولتا» می‌گفت هدفی یافته است.

آری گیتار من کارگر است
که از بهار می‌درخشد و عطر می‌پراکند.

گیتار من دولتمندان جنایتکار را به کار نمی‌آید
که آزمند زر و زورند.
گیتار من به کار زحمتکشان خلق می‌آید.
تا با سرودشان آینده شکوفا شود.

چرا که ترانه آن زمانی معنایی می‌یابد
که قلبش نیرومندانه در تپش باشد.
و انسانی آن ترانه را بسراید
که سرود خوانان شهادت را پذیرا شوند.

شعر من در مدح هیچ‌کس نیست
و نمی‌سرایم تا بیگانه‌ای بگرید.
من برای بخش کوچک و دور دست سرزمینم می‌سرایم
که هر چند باریکه‌ای بیش نیست
اما ژرفایش را پایانی نیست.

شعر من آغاز و پایان همه چیز است.
شعری سرشار از شجاعت
شعری همیشه زنده و تازه و پویا.

ترانه ـ سروده‌های «ویکتور خارا»
ترجمۀ «احمد شاملو» و «محمد زرین‌بال»
دکلمه و صدای «مظفر مقدم»