پانزده رزمنده سیاهکل

یاد قهرمان ملی، اسطوره مقاومت و پایداری،علی صارمی‌گرامی باد هفتم دیماه ۱۳۸۹

یاد قهرمان ملی، اسطوره مقاومت و پایداری،علی صارمی‌گرامی باد
هفتم دیماه ۱۳۸۹

شعارنویسی دلاوران ایران زمین

از خون جوانان وطن لاله دمیده

مانور مشترک دریایی، قدرتنمایی پوشالی رژیم

فراسوی خبر ... یکشنبه ۸ دی /
http://jonge-khabar.com/news/articled.php?id=5394

زینت میرهاشمی / مانور مشترک دریایی رژیم ایران با چین و روسیه نشاندهنده وضعیت فلاکتبار رژیم است که برای جلوگیری از غرق شدن به روسیه و چین آویزان می شود. سیاستهای ماجراجویانه و تروریستی رژیم در خلیج فارس و تنگه هرمز و تهدیدهای توخالی و غیر مسئولانه در بستن تنگه هرمز منجر به نظامی شدن خلیج فارس شده است. هموار کردن شرایط برای لشکرکشی نظامی جهانی در خلیج فارس توسط رژیم علیه منافع مردم ایران است.

ائتلاف دریایی به رهبری آمریکا، شکل گیری انتلافی از نیروهای دریایی کشورهای فرانسه، انگلیس و آلمان و پیوستن دانمارک و هلند به این ائتلاف تا ورود چین و روسیه در فرم «رزمایش مشترک» و ورود کشتی جنگی و هواپیماههای گشت ژاپن در روزهای آینده به این منطقه، تماما در جهت حمایت از امنیت منافع اقتصادی در این آبراه مهم است.
واکنشهای این کشورها بعد از کشتی دزدی رژیم در آّبهای خلیج فارس و ایزوله شدن دیپلماتیک رژیم در منطقه به ویژه بعد از کشتار خونین بیش از ۱۵۰۰ نفر از قیام کنندگان در آبان ماه، می توان این نتیجه را گرفت که این آرایش نظامی نه تنها نجات دهنده رژیم در چشم انداز نخواهد بود بلکه هر کدام از این کشورها منفعت خود را پیش خواهند برد حتا اگر الزاما به قربانی کردن رژیم بیانجامد. از آنجایی که رژیم در زیر بار فشارهای جهانی از یک سو و فشارهای داخلی و به ویژه جنبش سرنگون کننده مردم ایران استخوانهایش خورد شده است، برای خرید زمان و تبدیل تهدیدها به فرصت به هر خس و خاشاکی متوسل می شود. از گرفتن وام از روسیه، بازگذاشتن بازار ایران در برابر کالاهای چین و روسیه، تن دادن به تبادل نفت در برابر کالا و خرید اسلحه های قراضه روسیه تا بخشش آبهای ایران برای صید ماهی به چین و... همه اینها اقدامات های رژیم برای نجات خود است.
آرایش نیروهای دریایی از مانور مشترک چند روزه تا پاسخ منفی ژاپن به طرح امنیت مورد دلخواه روحانی، عدم حمایت از طرحهای پیشنهادی محمد جواد ظریف با عنوان «گزینه امید یا ابتکار صلح» است. طرحهایی که علیرغم فریادهای عاجزانه ظریف حتا مماشاتگران هم گوش نکردند. برآمد کنش کشورهای مورد خطاب رژیم برای شرکت در طرح ائتلاف ضد آمریکایی، نشان دهنده اینست که این گشورها در عمق سیاستهای استراتژیک خود رژیم ولایت فقیه را نه تنها جزیی از راه حل برای امنیت خلیج فارس نمی دانند، بلکه تهدیدی برای امنیت خود می دانند.

سکوت خیانت است

دهان دریدگی "سردار نجات" بی سبب نیست

فراسوی خبر... شنبه ۷ دی / منصور امان /منبع خبر

http://www.iran-nabard.com/

فشار جُنبش سرنگونی و رادیکالیسم گُردانهای اجتماعی آن، مجراهای بُغض و کینه درونی حاکمان ج.ا علیه "پایینی ها" را آنچنان سُمبه زده که پسابهای انباشته در ذهن و فهم شان به تدریج به بیرون می لغزد. پس از اعلام علنی تجدید نظر ایدیولوژیک در ترم عوامفریبانه "مُستضعفان" از سوی "رهبر" زخم خورده، اینک یک مُهره ارشد نظامی - امنیتی با فحاشی به آنها، توضیحات بیشتری در باره منظور اربابش داده است.

پاسدار حسین زیبایی نژاد که با نام مُستعار "حسین نجات" شناخته می شود، نیروی سرنگونی را "افراد فرودست" دانسته و آنها را با لحن توهین آمیزی "حاشیه نشین، بی سواد و آلوده به فضای مجازی" خطاب قرار داده است. نگاه تحقیرآمیز این عامل مُستقیم سرکوب و خونریزی به مردُم، نگرش رایج در دستگاه قُدرت پیرامون موقعیت مُمتاز خویش و جایگاه و ترکیب پست زیردستان را بازتاب می دهد؛ یک ارزیابی ناب ارباب – رعیتی که حاکمیت و ترویج آن در سیاست و اقتصاد ج.ا به هیچ عُنوان تازگی ندارد.

رژیم ولایت فقیه از ابتدای قُدرت گرفتن گام به گام جامعه را از پروسه شکل گیری و اجرای مُهمترین و حیاتی ترین تصمیمهایی که به سرنوشت آن و کشور مربوط می شود، کنار زده است. از فراز سر مردُم و خواسته ها و نیازهای شان جنگ و بُحران خارجی به راه می اندازد، منابع کشور را دلبخواهی صرف پروژه های بیهوده و اغلب ماجراجویانه می کند و اموال و دارییهای همگانی را در پوشش "خُصوصی سازی" تقسیم، بخشش یا به انعام می دهد.

حاکمان کشور بدون به حساب آوردن مردُم، دست به حذف بیرحمانه وظایف اجتماعی دولت و خدمات عُمومی می زنند، مُزد و حُقوق را کاهش می دهند و بهداشت، درمان و آموزش را از دسترس اکثریت جامعه خارج می کنند.

دهان دریدگی "سردار نجات" بی سبب نیست؛ او از بُرج عاج اقلیت کوچکی به "فرودستان" فخر می فروشد که ثروت کشور را زیر ناخُن کشیده، نفت و گاز را مُرغ تُخم طلای خود و خزانه عُمومی را ارث پدر می شمارد و بدون آنکه به کسی حساب پس بدهد و تنها به میل خودسرانه اش، هر اندازه که بخواهد برداشت و هر جا که بخواهد خرج می کند.

او و رهبرش از آن رو اختیار از کف داده و به هرزه گویی افتاده اند زیرا موقعیت آسوده و رویایی چهل ساله شان را در خطر می بینند. "مُستضعفان" و به حاشیه رانده شده ها خواب آنان را در بستر گرم و آسوده شان آشُفته کرده اند و در حال آنند که میز چیده مُفتخواری به حساب دیگران و زورگویی به همگان را بر هم بزنند.

خُروش توده فقیر، گُرسنه و بی حُقوق، لاک مُستضعف نوازی اشراف حاکم را ریخته و چهره مُتکبر، خودپرست و خوار شمار آنها را عُریان کرده است. جامعه حساب خود را از اینان جُدا کرده و آنها خود دُرُستی این تصمیم را هر روز کمی پُر رنگ تر می کنند.