و تازه یاد گرفتم که عشق ممنوع است (جمشید پیمان)

خموش و خسته گذر می کنم به حیرانی
منم کنون و غم و دیدِگان بارانی

وَ تازه یاد گرفتم که غصّه ارزان است
و تازه یاد گرفتم که هست پنهانی

و تازه یاد گرفتم که موج بی تاب است
که می تپد دل او در هوای توفانی

و تازه یاد گرفتم که عشقِ بی فرجام
کشانَدَت به سراپرده ی پشیمانی

و تازه یاد گرفتم که عشق ممنوع است
سخن ز عشق نگوید کسی به عریانی

و تازه یاد گرفتم در آن سیاه آباد
نمی چمد به شبانگاه،ماهِ نورانی

و تازه یاد گرفتم شُکوهِ یکرنگی
در این زمانه بـوَد چاره ی پریشانی