یک نقاشی از دوست عزیزم آقای قلندری تحت عنوان : عصر زنان آشفته با قسمتی از یک شعر ازشاعر زنده یاد " نسرین جافری "

وقتی با هفت سرنشین شاتل
در شهری آ‌ن‌سوی ترانزیت اندیشه‌های ناآگاه
پیاده شدم
مثل پیامبری آماتور
میان کانال‌های انتقالی‌حشراتی‌که
از ماده‌ی خود جدا شده بودند
آن‌قدر محو شدم و انتظار کشیدم
تا «‌یک بیضی‌ی نارنجی به‌روی یک ساقه‌» بروید
و باور کنم که در متروهای رمزدار
دیگر چیزی منفجر نمی‌شود و
زنی که مرده است
به شیوه‌ی خودش جیغ می‌کشد……