نامت پرنده ای ست که یک روز از آشیانه سوخته ی خون ریخته پرواز می کند

نامت پرنده ای ست که یک روز
از آشیانه سوخته ی خون ریخته
پرواز می کند
پر می کشد بسوی افق های تابناک
پر می کشد به جنگل
پر می کشد به دشت
پر می کشد بشانه ی صبحی گسسته بال
صبحی شکسته باسم آتشگون
در حلق شب
هراّی بازگشت