«شعرِ رهایی»

پیشکش به تمام زنان سرزمینم

خوشحال و شاد و خندونیم
با این‌که توی زندونیم
راهِ ما بسته‌
پای ما خسته‌
اما آتیش می‌سوزونیم...

ما نسلِ پُرِ فریادیم
دستامونو به هم دادیم
غرقه‌ی خونیم
اما می‌دونیم
آخرِ قصه آزادیم...

***

صد ساله توی زندونیم
دیگه این‌جا نمی‌مونیم
پنجره می‌شیم
حنجره می‌شیم
شعرِ رهایی می‌خونیم...

ما نسلِ پُرِ فریادیم
دستامونو به هم دادیم
غرقه‌ی خونیم
اما می‌دونیم
آخرِ قصه آزادیم...

***

ما هم‌قصه و همدردیم
بغضامونو یکی کردیم
شونه به شونه
خونه به خونه
دنبالِ رؤیا می‌گردیم...

ما نسلِ پُرِ فریادیم
دستامونو به هم دادیم
غرقه‌ی خونیم
اما می‌دونیم
آخرِ قصه آزادیم... //

‫#‏زن‬
‫#‏آزادی‬